หลังจากเริ่มจะพยายามปรับตัวครับ...ช่วงนี้เลยหาอะไรทำ ไม่ให้อยู่เฉยๆ จะได้ไม่มีเวลาให้คิด

ช่วงนี้เลยไม่ค่อยได้มาอัพบลอกสักเท่าไร มีแวะเวียนมาอ่านบลอกชาวบ้าน

โดยเฉพาะบลอกของคุณ เด็กวัดจัง จอมทะเล้น (จริงๆ) ที่เก็บรายละเอียดไปเที่ยวญี่ปุ่นได้น่าอ่านมากๆครับ

อ่ะๆ...กลับมาเข้าเรื่องของชื่อเรื่อง

คงคิดกันว่า วันนี้จะมาไม้ไหนอีกล่ะ เด๋วเศร้า เด๋วมีสาระ เด๋วนู่น เด๋วนี่ จริงๆแล้วอารมณ์คนเรามันก็ต้องมีงี้บ้างเนาะ

วันนี้ที่บ้านผมมีคนมาทำความสะอาดครับ เป็นแบบจ้างรายวัน มาทำอาทิตย์ละครั้ง เป็นแม่ลูกคู่นึง คนลูกเป็นลูกศิษย์ของแม่ผมที่โรงเรียน เด็กมัธยมต้น ซึ่งที่บ้านแกค่อนข้างไม่ค่อยมีสตางค์เท่าไร แม่ทำงานได้เงินเดือน เดือนละ 6000 บาท (คิดดูครับ หกพันบาทถ้วนต่อ1ครอบครัว ที่มีแม่ ลูก น้า ยาย)  ลูกเค้าเลยช่วยแม่ทำงานบ้าง เพื่อจะได้หาเงินไปเลี้ยงครอบครัว หรืออย่างดีก็ไม่เป็นภาระแม่เค้า

แม่ผมบอกว่า คนแม่อ่ะครับ เค้าจะเป็นคนเครียดพาสมควร ต้องไปพบจิตแพทย์อยู่บ้าง ต้องทานยาบ้างเหมือนกัน ซึ่งก็น่าจะเป็นอย่างนั้นครับ เพราะผมไม่เห็นแกยิ้มสักเท่าไร

ส่วนคนลูกนั้น แกพยายามยิ้มอยู่ตลอดครับ แล้วจะยิ้มกับแม่เค้าบ่อยๆ อย่างเวลาบิดผ้าที่ไม้ถูพื้นเพื่อจะมาถูบ้าน แกช่วยกันสองคนครับ คนลูกบิด คนแม่จับไม้ไว้ ซึ่งคนลูกก็ยิ้มไปแล้วหัวเราะนิดๆเพราะแม่เค้าออกแรงจนทำหน้าตลกๆออกมา ในตอนนั้นผมเห็นแม่น้องเค้ายิ้มออกมาด้วย

ซึ่งผมคิดอะไรขึ้นมาแวบนึงเลยว่า...ผมถูบ้าน เวลาบิดผ้าแบบนั้น ผมไม่เคยยิ้มเลยสักครั้ง

น้องคนนี้ทำให้ผมคิดได้ครับ ว่าคนเราไม่จำเป็นต้องไปเครียดกับอะไรให้มันมากนัก อะไรนิดๆหน่อยๆที่พอทำให้ตัวเองสนุกได้ ก็ทำและจงมีความสุขกับมัน ถึงบางทีเราจะไม่ชอบทำ แต่ถ้าสิ่งที่ทำแล้วมันเกิดประโยชน์ ไม่ใช่ทั้งกับตัวเรา แต่เกิดกับคนรอบๆข้างเรา และคนที่เรารัก เท่านี้มันก็เป็นสุดยอดแห่งการใช้ชีวิตแล้วครับ

ถึงตอนนี้ผมยิ้มไปพิมพ์ไปด้วยนะเนี่ย 555

ตอนนี้หาอะไรทำจำพวกอ่านหนังสือ(จะสอบTOEIC)

หางาน เกี่ยวกับการจัดการ การตลาด หรือถ้าเป็นพวกที่เกี่ยวกับการบินจะดีมากครับ

เรียนขับรถ

ว่าจะ เรียนภาษาญี่ปุ่น แต่พี่บอกให้เรียนภาษาอังกฤษก่อน

ออกกำลังกาย ตอนนี้กำลังว่ายน้ำครับ เป็นการออกกำลังกายที่สนุกที่สุด เพราะไม่เสียเหงือ 555

ใครมีอะไรดีๆแนะนำกันบ้างก็ดีนะครับ

ขอบคุณล่วงหน้าน้าาา