เรื่องนี้เกิดขึ้น...เมื่อนานมาแล้ว
นานมาก...ตั้งแต่สมัยที่สัตว์ยังคุยกันได้..
และสัตว์ คุยกะคนได้
นานมั๊ยล่ะ.....
ในตอนนั้นแหละ.....
มีเจ้าหมีหนึ่งตัวและเจ้าหนูหนึ่งตัวแต่เจ้าหนูตัวนี้แปลกกว่าหนูทั่วไป ตรงที่มันเดินสองขา เหมือนสัตว์สองขาปกติ สัตว์ทุกตัวจึงเรียกมันว่า"หนูเดิน"
สัตว์ทั้งสองตัวเป็นเพื่อนซี้กัน
และสัตว์ทั้งสองตัวนี้เป็นพ่อครัวประจำป่า แห่งนี้
ทำอาหารให้สัตว์ทั้งหลายกิน
สัตว์ทั้งหลายต่างชอบกินอาหารของทั้งสอง
เพราะทั้งสองทำอาหารอร่อย
และยังคิดทำอาหารแปลกๆใหม่ๆ มาให้ได้กินอยู่เสมอ
วันหนึ่ง...
เจ้าหนูบอกกับเจ้าหมีว่า "เจ้าหมี เรามาทำอาหารสูตรใหม่กันมั๊ย?"
"ก้อคิดทำกันอยู่ทุกวันไม่ใช่หรือไง" เจ้าหมีพูด
"ลองทำอาหารที่มันแปลกใหม่กว่านี้มั๊ยล่ะ อาหารที่เราสองคนช่วยกันคิด เพราะทุกครั้งก้อต่างคนต่างคิดสูตรมาหนิ" เจ้าหนูพูดเชิญชวนเจ้าหมี
"อืมม..ก้อเข้าท่านะ แต่ว่า...เราจะทำอะไรดีล่ะ" เจ้าหมีถาม
"เรามาลองทำอะไรใหม่ๆ แบบที่ไม่เคยมีมาก่อน....และสัตว์ทุกตัวจะต้องชอบ" เจ้าหนูพูด
"ดีเลย งั้นเรามาช่วยกันคิดเถอะ!"
และแล้ว ทั้งสองก้อหยุดทำอาหารไปพักหนึ่ง โดยที่ได้ทำอาหารไว้ เพื่อสัตว์ทุกตัวก่อนแล้ว....กันหิว
สัตว์ทุกตัวต่างตั้งหน้าตั้งตาคอย อาหารใหม่ของทั้งสอง
จนวันหนึ่ง....อาหาร..เสร็จ...จนได้!
เจ้าหนูนำอาหารออกมาให้บรรดาสัตว์ทั้งหลายได้ชมกัน
"นี่คืออาหารใหม่ของป่านี้ เราสองคนใช้เวลาในการคิดค้นนานมาก ชั้นหวังว่าทุกตัวคงจะชอบ" เจ้าหนูกล่าวเสียงดัง
"โอ้ เจ้าหนูเดิน มันช่างน่ากินเหลือเกิน" เจ้าลิงพูดด้วยความหิว
"แน่นอน ก้อชั้นใช้เวลาคิดมาตั้งหลายคืนนี่นา" เจ้าหมีพูดโอ้อวด
"รูปร่างแบบนี้ก้อกินง่ายดีนะ" เจ้าตัวกินมดตัวหนึ่งพูด
"ช่าย...ชั้นตั้งใจทำมาโดยคำนึงถึงทุกๆตัวอยู่แล้ว" เจ้าหมีเริ่มพูดเสียงดังขึ้น
"นี่ เจ้าหมี! ไม่ใช่มีแต่เธอที่คิดมันขึ้นมานะ!!" เจ้าหนูเริ่มแสดงอารมณ์โกรธ
"โอ้..โทดทีๆ เราสองคนช่วยกันคิดขึ้นมาหน่ะ" เจ้าหมีรีบพูดแก้ตัวทันที จนเจ้าหนูเริ่มใจเย็นลง
หลังจากที่ทุกๆตัวได้กินอาหารใหม่ของทั้งสอง ทุกตัวต่างชื่นชอบอาหารชนิดนี้เป็นอย่างมาก มีเสียงชื่นชมต่างๆนานาออกมาอย่างไม่ขาด ระหว่างนั้น สิงโตเจ้าป่า เอ่ยถามเจ้าหมีและเจ้าหนูด้วยความสงสัย
"แล้วอาหารใหม่ของพวกเจ้า มีชื่อว่าอะไรล่ะ?" สิงโตเจ้าป่าถามเจ้าหมี
ทั้งสองตัวนึ่งเงียบ...ก่อนจะบอกสิงโตเจ้าป่าว่า
"เรายังไม่ได้คิดเลยท่าน ขอเวลาเราปรึกษากันหน่อยละกันนะ"
เมื่อพูดจบ เจ้าหมีและเจ้าหนูรีบเดินเข้าไปในบ้านเพื่อหาที่เงียบๆคิดชื่ออาหารใหม่นี้ โดยที่สัตว์ทุกตัวยังคงเอร็ดอร่อยกับอาหารใหม่ของทั้งสองอยู่ภายนอก
"เออ...เอาชื่ออะไรดีล่ะเจ้าหมี" เจ้าหนูเริ่มถามเจ้าหมี
"อืมมม..เอาชื่อชั้นเลยดีมั้ยเจ้าหนูเดิน" เจ้าหมีพูด
"ไม่ได้สิ! ต้องเป็นชื่อของเราทั้งสองตัว จะเป็นชื่อใครตัวเดียวไม่ได้!!" เจ้าหนูพูดเสียงดัง
"แต่ใครๆ ต่างก้อชื่นชมชั้นนะ ว่ามันอร่อย เธอไม่เห็นเหรอ ขนาดทั่นเจ้าป่ายังถามชื่ออาหารจากชั้นเลย แทนที่จะเป็นเธอ" เจ้าหมีพูดอธิบายเจ้าหนู
จากนั้นทั้งสองก้อเริ่มพูดกันเสียงดัง ดังขึ้น ดังขึ้น ดังขึ้นเรื่อยๆ จนสัตว์ทุกตัวที่อยู่ข้างนอกได้ยินและค่อยๆเดินมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น
เจ้าหมีเริ่มใช้ความรุนแรง โดยใช้ไม้นวดแป้งตีเจ้าหนู เจ้าหนูโกรธมากจึงขว้างหม้อต้มน้ำ ไปที่เจ้าหมี พร้อมกับพูดว่าเจ้าหมีด้วยความโกรธสุดขีด
"ไอ..ไอ้..บ้าหมี!!" เจ้าหนูพูดเสียงดังด้วยความโกรธ
สัตว์ทุกตัวที่กำลังเดินเข้ามาดูเหตุการณ์ มองเห็นเจ้าหมีโดดเต้นด้วยความดีใจ แต่ที่จริงแล้ว เจ้าหมีโดดร้องด้วยความเจ็บปวด จากการโดนน้ำร้อนจากหม้อที่เจ้าหนูขว้างใส่ ในตอนนั้น เจ้าหนูได้วิ่งออกจากบ้านไป หนีไปจากบ้านหลังนั้นโดยที่ไม่เหลียวมองกลับมาที่บ้านหลังนั้นอีกเลย
สัตว์ทุกตัวแปลกใจ จึงถามเจ้าหมี "เกิดอะไรขึ้นเหรอเจ้าหมี"
"เจ้าหนูเดินพูดอะไรน่ะ"
"นั่นชื่ออาหารใหม่เหรอ"
"แล้วเจ้าหนูเดินไปไหนล่ะ" สัตว์ทั้งหลายรุมถามเจ้าหมี
เจ้าหมียังคงอ้ำอึ้งไม่ได้พูดอะไร แต่ตอนนั้น เจ้าหมีก้อฉุดคิดขึ้นได้ "เจ้าหนูเดินไม่อยู่แล้ว อาหารหม่ก้อเป็นของเราแล้วน่ะสิ 55+"
"...บ้าหมี นี่เป็นชื่ออาหารใหม่เหรอ เห็นเจ้าลิงมาบอกชั้น?" สิงโตเจ้าป่าถามเจ้าหมี
เจ้าหมียังคงอ้ำๆอึ้งๆ พูดอะไรไม่ออก
"ว่าไง..ใช่มั๊ย!?!" สิงโตเจ้าป่าถามย้ำเสียงดัง
"ค....ค..ครับๆ ใช่ครับ" "นี่เป็นชื่ออาหารใหม่ของผม" เจ้าหมีรีบตอบ
"โอ้...ชื่อแปลกดีนะ แล้วเจ้าหนูล่ะหายไปไหนชั้นจะกล่าวชมมันเสียหน่อย" สิงโตเจ้าป่าพูด
"ไม่ต้องหรอกครับท่านเจ้าป่า เจ้าหนูเดินมันออกเดินทางไปซะแล้ว" "มันไปหาสูตรอาหารใหม่ ไม่ได้บอกซะด้วยว่ากลับเมื่อไร" เจ้าหมีพูดบอกสิงโตเจ้าป่าด้วยความเจ้าเล่ห์
"งั้นเหรอ...เจ้าหนูนี่ก้อแปลกนะ จะไปไหนก้อไม่บอก" สิงโตเจ้าป่าพูดด้วยความฉงน
และแล้ว สิงโตเจ้าป่าก้ออกไปประกาศชื่ออาหารใหม่ให้สัตว์ทุกตัวได้ฟังกัน
"เอ้า! ทุกตัวฟังทางนี้ อาหารใหม่ของเจ้าหมีมีชื่อแล้วนะ มันจะต้องเป็นที่นิยมไปไกลแน่ๆ ชื่อของมันคือ.."บ้าหมี!!" สิงโตกล่าวเสียงดัง
สิ้นเสียงเจ้าป่า สัตว์ทุกตัวโห่ร้องด้วยความดีใจพร้อมกับชื่นชมเจ้าหมีเป็นการใหญ่ หลังจากนั้น เจ้าหมีก้อกลายเป็นคนดังของป่า เพราะสูตรอาหารที่เจ้าหมีและเจ้าหนูช่วยกันคิดขึ้นมา ชื่อของเจ้าหมีดังมาก...ไปไกลหลายป่า ดังไปพร้อมกับชื่ออาหารที่ชื่อ "บ้าหมี"
และหลังจากนั้นไม่นานอาหารของเจ้าหมีก้อ ดังไปถึงคนป่าเผ่าใหญ่เผ่าหนึ่ง ได้กลายเป็นอาหารประจำเผ่าไป เพราะความอร่อยของมันและสืบทอดกันมานานนน หลังจากนั้นได้มีนักสำรวจมาพบคนป่ากลุ่มนี้ ได้เรียนรู้วัฒนธรรมต่างๆ รวมทั้งสูตรอาหารชื่อดัง ที่เจ้าหมีคิดค้น และได้สูตรอาหารนั้นนำไปทำสืบทอดต่อไปอีก ~ เรื่อยๆ
ส่วนเจ้าหนู....หลังจากที่หนีออกไปจากป่า.....
หลังจากที่โดนเจ้าหมีหักหลัง(?) เจ้าหนูได้หนีขึ้นไปหลบ บนเรือสำเภาของพ่อค้าคนหนึ่งและได้หลับอยู่บนเรือลำนั้น เวลาผ่านไป ผ่านไป เจ้าหนูก้อตื่นขึ้นมา และพบว่าตัวเองนั้นอยู่ต่างที่เสียแล้ว เป็นที่ที่เจ้าหนูไม่รู้จักเสียเลย ผู้คนมากมายเจ้าหนูไม่รู้จะไปทางไหน เพราะมันช่างกล้างใหญ่เสียจริง... ตอนนั้น เจ้าหนูเหลือบไปเห็นร้านอาหารร้านหนึ่งเป็นร้านอาหารขนาดกลาง ไม่ใหญ่มากนัก เจ้าหนุจิงวิ่งสองขา เข้าไปหลบ..ที่นั่น
ที่ร้านนั้นเจ้าหนูได้พบกับ เจ้าของร้านใจดี แบ่งอาหารให้เจ้าหนู
"เจ้าหลงมาเรอะ?" เจ้าของร้านใจดีถาม
"ครับ"เจ้าหนูตอบ
"งั้นก้อ..อยู่ที่นี่ละกัน เจ้าทำอะไรเป็นมั่งล่ะ?" เจ้าของร้านใจดีถามเจ้าหนูอีกครั้ง
"ผ...ผ..ผมทำอาหารเป็นครับ!" เจ้าหนูรีบตอบ
"ผมมีอาหารสูตรใหม่ของผมด้วยนะ รับรองว่าไม่มีที่ไหนมาก่อนแน่ๆ" เจ้าหนูรีบบอกกับเจ้าของร้านถึงอาหารสูตรใหม่
"โอ้...ดีเลย ไหนทำให้ชั้นดูซิ" เจ้าของร้านใจดีพูด
เจ้าหนูก้อเริ่มแสดงวิธี ทำอาหารสูตรใหม่ของมัน โดยใช้อุปกรณ์ที่มีอยู่ในร้าน เจ้าของร้านมองดูเจ้าหนูทำอย่างขะมักเขม้น
"เสร็จแล้วครับ นี่คืออาหารสูตรใหม่ของผม ลองชิมสิครับ" เจ้าหนูรีบพูดด้วยความมั่นใจ
เจ้าของร้านมองดูอาหารของเจ้าหนู แล้วเริ่มชิม...
เจ้าของร้านทำตาโตก่อนจะพูดว่า "โอ้! อร่อยมากๆ ไม่เคยเห็นอาหารอะไรที่หน้าตาแปลกและอร่อยแบบนี้เลย!!" เจ้าของร้านใจดีพูดชมเจ้าหนูเป็นการใหญ่
"เอ้อ...ว่าแต่...มันมีชื่อว่าอะไรล่ะ?" เจ้าของร้านใจดีถาม
เจ้าหนูนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง...นิ่งคิด.....คิด..คิดๆๆๆๆ ในตอนนั้นชื่อของตัวเอง ที่สัตว์ตัวอื่นๆในป่าเรียกมันก้อผุดขึ้นมาในหัว
"...หนูเดินครับ" เจ้าหนูรีบบอกชื่อของตัวเองเป็นชื่ออาหารใหม่ของมัน
"หนูเดิน? นั่นคือชื่ออาหารของเธอเหรอ" "อืม...เข้าท่านะ เรามาทำขายกันดีกว่า" เจ้าของร้านใจดีพูดกับเจ้าหนู
หลังจากนั้นอาหารใหม่ของเจ้าหนู ก้อกลายเป็นอาหารใหม่ของร้านที่ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า เป็นที่รู้จักไปไกล ในชื่อ "หนูเดิน"
หลังจากนั้น...ผ่านไป...นาน...น้าน...นาน.....
อาหารของทั้งสองก้อถูกเรียกชื่อเพี้ยนไป
จาก "บ้าหมี" เป็น "บ้าหมี่" และกลายเป็น "บะหมี่"
จาก "หนูเดิน" เป็น "นูเดิน" และกลายเป็น "นูเดิ้ล"
กลายเป็นอาหารที่ใครๆชื่นชอบมาจนถึงปัจจุบัน
กลายเป็นอาหารที่...ที่ใครไม่รู้นั่งกินเพื่อรอใครไม่รู้มาตามนัดโดยเลทไปสองชั่วโมงครึ่ง!
และกลายเป็นอาหารที่...ที่นี่ ด้วยประการฉะนี้แล~
เฮ้อ...ยาวไปหน่อย แต่ตั้งใจแต่งนะครับ ช่วยวิจารณ์ด้วยน้า (เรื่องนี้คิดได้ตอนนั่งกินโออิชิราเมนรอใครไม่รู้มาตามนัด เหอะๆ)
อร๋อ ที่แท้ที่มาของบะหมี่เปนงี้นี่เอง มานมาจากที่ที่เดียวกัน รสชาติเลยเหมือนกัน อืม.. ขอบคุนโออิชิที่ทำให้นิทานดีๆ 1 เรื่องเกินขึ้น
